Site en franšaisView this website in English
 

Oppervlak en reliëf

De meeste topografische informatie over het oppervlak van Venus werd geleverd door de Sovjet missies Venera 15 en 16 en door de Amerikaanse ruimtesondes Pioneer en Magellan van 1978 tot 1994. Onze kennis omvat ongeveer 98% van het oppervlak.

De enige manier om door de wolkenlaag van Venus te kijken is door radarsignalen naar het oppervlak te sturen ofwel vanaf een sonde die rond de planeet draait, ofwel vanaf de Aarde. Inderdaad, veel beelden werden verkregen in het midden van de jaren ’70 met behulp van de reuzenantenne van Arecibo in Porto Rico met een resolutie van 12 cm. De radarbeelden tonen een gevarieerd terrein met bergen, vlaktes, hoge plateaus, vulkanen, heuvels en impactkraters.

Image en fausses couleurs obtenue à partir des données radar recueillies par l’orbiteur Pionneer-Venus. Les couleurs indiquent l’altitude, avec en rouge les altitudes les plus élevées et en bleu les dépressions. Quelques structures géographiques sont mentionnées : au nord-ouest, les plateaux d'Ishtar Terra et du Lakshmi Planum, où culmine le mont Maxwell; au sud de l'équateur, le plateau d'Aphrodite Terra, avec le Maat Mons tout à fait à l'est; au sud est, l'Alpha Regio et plus à l'ouest, la Beta Regio ; en bleu clair, les vastes plaines de Vénus ; en bleu foncé, les vastes dépressions vénusiennes. Crédits : NASA/JPL

Beeld in valse kleuren verkregen uit radargegevens van de Pioneer-Venus orbiter. (credit: NASA)
Lees verder

Het oppervlak van de planeet lijkt oranje te zijn. Dit kan het gevolg zijn van oxidatie zoals op Mars. De leeftijd van de korst is bepaald op 500 miljoen jaar, wat relatief jong is in de geschiedenis van het zonnestelsel. De continenten op de maan zijn meer dan 4 miljard jaar oud. De datering werd uitgevoerd op basis van het aantal kraters en de baan van de planeet. Hoe meer kraters, hoe ouder het oppervlak is. Venus bezit ongeveer 1000 impactkraters.

Aangezien er geen oceanen zijn op Venus kunnen we ook niet spreken van zeeniveau als referentie. Planetologen hebben daarom de gemiddelde planetaire straal als referentie gekozen. Deze bedraagt 6051.84 km. Over het algemeen is Venus vrij vlak: ongeveer 60% van het oppervlak steekt niet meer dan 500 m boven het gemiddelde niveau uit. De variaties in hoogte zijn zwak, ongeveer 2 tot 3 km, behalve in de weinige bergachtige gebieden. De continenten verheffen zich ongeveer 10 km, vergeleken met een verschil van 25 km op Mars en 20 km op Aarde.

Répartition des élévations des surfaces sur la Terre, Mars et Vénus. Sur Terre (au centre), les structures du relief se regroupent autour de deux niveaux distincts : les continents surélevés et les fonds des océans. La surface de Vénus est particulièrement plate : à peu près 60% du terrain est situé à moins de 500 m du niveau moyen, fixé à 6051.84 km. Seuls quelques structures sont plus élevées. En comparaison, les structures à la surface de Mars s’étalent sur un plus grand intervalle possible de niveaux, mais ne présentent cependant pas comme c’est le cas pour la Terre, une distribution à double pic. Crédits : 2003, Professor Kenneth R. Lang, Tufts University
De spreiding op het oppervlak voor Mars, Aarde en Venus. (credit : 2003, Professor Kenneth R. Lang, Tufts University) Lees verder

Meer info

Link naar de website van het Federaal Wetenschapsbeleid
Link naar de Federale Portaalsite